Sunday, June 3, 2012

ΓΙΕ ΜΟΥ ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΕ ΚΑΜΑΡΩΣΩ ΝΥΦΗ;


Στις 08/05/2012 η Βόρεια Καρολίνα έγινε η 30ή πολιτεία στην Αμερική που αναγνωρίζει παράνομο τον γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου. Κρίμα για όσους ετοίμαζαν στεφάνια αλλά μήπως είναι καιρός για αλλαγή προτεραιοτήτων;


Απέκτησα το πολιτικό δικαίωμα να γαμιέμαι νόμιμα σαν πούστης το 1998 όταν η Κύπρος κατάργησε μερικούς νόμους περί σοδομισμού προκειμένου να ενταχθεί στην Ευρώπη. Ήμουνα τότε 12 ετών, κάπου εκεί δηλαδή που άρχισε να μου είναι χρήσιμη μία τέτοια πληροφορία. Φυσικά ποτέ δεν κατάλαβα που ακριβώς έπιασε τόπο ο νόμος αυτός. Δεν με προστάτεψε ποτέ από όσους πήγαν να με δείρουν. Είχα όμως τουλάχιστον ένα πουστομάγαζο μία ώρα μακριά με το αμάξι να πάω άμα έβρισκα κανέναν που να πηγαίνει μέχρι εκεί. Δικαιώματα που να μου επιτρέπουν να πάρω τον άντρα μου με παπά και με κουμπάρο δεν περιμένω σύντομα. Όχι τουλάχιστον μέχρι να μυριστούνε το κενό στην αγορά και εντάξουνε και παραθαλλάσιο gay γάμο στο δημαρχείο στα ταξιδιωτικά πακέτα της Αγίας Νάπας. Αλλά αφού έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν είδα το στεφάνι με καλό μάτι, με όποιον συνδιασμό κι αν το φοράνε. Στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα. Πουστομάγαζο υπάρχει σε κάθε γειτονιά και εκεί ψηλά στα βόρεια άμα το θές πολύ σου βάζουν και παιδί μέσα στο γαμπριάτικο πακέτο. Αλλά όσο παρήγορη κι αν είναι η σκέψη πως κάπου κάποιοι χαίρονται πραγματικά όσα κατάφερε το gay κίνημα, συνεχίζει να με μπερδεύει αυτή η εκδοχή της ομοφυλοφυλίας. Ίσως γιατί ενστικτωδώς δεν μου κάθεται καλά. Ίσως γιατί έχω πηδηχτεί μάλλον with one too many ενοχικούς Έλληνες και μου γάμησαν το gay pride. Και επειδή στον αντίποδα του Ζάππειου θυμάμαι μονάχα κάτι πρησμένα topless λεβεντόπαιδα που ευτυχώς αναπαράγονται αποκλειστικά μεταξύ τους κάθε καλοκαίρι στη Μύκονο.


«Συγνώμη δηλαδή που θα το πω, αλλά βρίσκω ότι οι περισσότεροι σημερινοί γκέι είναι απλώς ανυπόφοροι. Έχουν καταντήσει πια πιο συντηρητικοί και πιο μικροαστοί από τους ίδιους μου τους γονείς. Το μόνο που ονειρεύονται να κάνουν είναι να βγάζουν χρήματα, να αποκτήσουν ένα ακριβό αμάξι, να ψωνίζουν ρούχα διασήμων σχεδιαστών και να αγοράζουν καλλυντικά. Το να είσαι γκέι θυμάμαι ότι σήμαινε κάποτε να είσαι απροσάρμοστος, παράνομος, επαναστάτης, ένας αληθινός μποέμ. Σήμαινε να αντιδράς απέναντι στο κάθε βαρετό μοντέλο προαστιακής, μεσοαστικής ζωής που σου πρόσφερε η Αμερική. Τι κάνουν σήμερα οι πιο πολλοί γκέι; Ξημεροβραδιάζονται σε γυμναστήρια, προσπαθώντας να χτίσουν το τέλειο κορμί. Πόσο επαναστατικό σας φαίνεται αυτό;»   John Waters

Δεν συμφωνώ με τον Waters σε ότι αφορά την αγορά καλλυντικών αλλά τουλάχιστον προσπαθώ να κλέβω περισσότερα από όσα αγοράζω. Έχει όμως απόλυτο δίκαιο πως κάπου ξεχασμένη βρίσκεται μία queer κουλτούρα της οποίας η χωρίς ηθικούς δισταγμούς έκφραση τότε έχει σταματήσει να τροφοδοτεί το πουστριλίκι σήμερα. Η Divine κάποτε σουλατσάριζε στην Βαλτιμόρη, ο Bidgood γύριζε το “Pink Narcissus” και οι Cockettes δεν έβγαιναν από το σπίτι νηφάλιες ή άβαφτες. Οι αναφορές του μέσου ομοφυλόφυλου όμως  σήμερα φτάνουν το πολύ μέχρι το Queer As Folk και τον Jack απο το Will&Grace. Μέχρι αυτή την εμμονή με τον καθωςπρεπισμό της ομοφυλοφυλίας που έχει αναιρέσει όλα όσα την χαρακτήριζαν κάποτε. Φυσικά δεν πιστεύω πως ευθύνονται οι πολιτικές ελευθερίες για την απουσία αυτής της ομοφυλοφυλίας που δεν την ενδιέφεραν οι νόμοι περί υιοθεσίας. Ούτε προσδοκώ σε κάποιο καινούργιο Stonewall με πρωταγωνιστές το Sodade και την Χρυσή Αυγή. Αλλά δεν βρίσκω καμία λογική σε αυτή την απελπισμένη προσπάθεια για ετεροκανονικότητα. Στον επανασχεδιασμό της ομοφυλοφυλίας έτσι που να περιέχει πρότυπα και επιλογές μίας άλλης σεξουαλικότητας. Στην ανάγκη για συμμόρφωση σε ετοιμόρροπους κανόνες ηθικής. Και τελικά που η όλη κατασκευή βαφτίζεται ως η κοινωνικά σωστή. Προσωπικά, όσο κι αν με διασκεδάζει η ιδέα, αν φτάσουμε ποτέ στον νόμιμο θρησκευτικό γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου θα βρώ κάτι άλλο να αποκαλώ τον εαυτό μου. Gay cities, gay neighbourhoods, gay culture, gay tv, gay gym, gay art. Αν κάποιος το επιλέξει μπορεί να ζήσει σήμερα σε μία Δυτική gay τσιχλόφουσκα και να μην του φανεί και ποτέ πως ανήκει σεξουαλικά σε ένα ποσοστό 10% του πληθυσμού. Σαν να έχει δογματοποιηθεί μία στάση ζωής που οδηγεί σε μία εγγυημένη ευτυχία (ακόμα κι αν είσαι πούστης). Η ευτυχία αυτή όμως έχει το τίμημα της. Η κανονικότητα συνοδεύεται σχεδόν πάντα με μία μικροαστική μικροπρέπεια. Και καταλήγουν οι πούστηδες χειρότεροι κι από τις μανάδες τους σε θέματα ηθικής και αποδοχής. Αρχίζει ίσως να τους φαίνεται και λογικό που αυτοί έχουν κερδίσει την κοινωνική ισότητα αλλά μία μισοεγχειρισμένη τράνς αποτελεί κοινωνικό σκουπίδι. Αυτό που είχαν μάλλον ο Waters και η ανίερη του φάρα ήταν μία παντελής έλλειψη πίστης για την κοινωνία στην οποία ζούσαν. Δεν θα υπήρχε νόημα άλλωστε να πιστεύουν σε έναν κόσμο όπου ακόμη και ένα τσιμπούκι μεταξύ ανδρών ήταν παράνομο. Όλα τα κοινωνικά απορρίματα βρίσκονταν στην ίδια θέση. Και απαιτούσαν την ίδια ισότητα για όλους. Καλές λοιπόν οι πολιτικές ελευθερίες αλλά πάρτε χαμπάρι πως είμαστε πολύ μακριά από την κοινωνία στην οποία στόχευε μακροπρόθεσμα το μανιφέστο του Gay Liberation Front. Μία κοινωνία απαλλαγμένη εντελώς από ρόλους βασισμένους στο γένος. Μετά πάλι σκέφτομαι πως πρέπει να το δώ όλο αλλιώς και να με συναρπάζει η ιδέα πως σύντομα μέχρι και η Disney θα αναγκαστεί να φτιάξει έναν gay χαρακτήρα. Και τότε συνειδητοποιώ πως αυτό για μένα θα ήταν το απόλυτο ξεπούλημα. Γιατί αμφιβάλλω πως ο ήρωας θα γνωρίσει το πριγκηπόπουλο στις δημόσιες τουαλέτες και κακιά μάγισσα θα είναι ένα τσούρμο ναύτες με λοστούς όπως στο “Fireworks” του Kenneth Anger.

"I think that gay marriage should be between a man and a woman."
Arnold Schwarzenegger, πρώην κυβερνήτης της California



No comments:

Post a Comment